Met de educatieve opdracht moest ik bij Dynamo stagiaires informeren over het ambulante jongerenwerk. Dit heb ik gedaan en daarnaast heb ik een filmpje laten zien, zie hieronder, van Hans Teeuwen en gregorius nekschot. Na het laten zien van deze filmpjes heb ik met de stagiaires en mijn coach een discussie gevoerd over vrije meningsuiting. Dit vond ik erg leuk om te doen. Daarnaast heb ik ook casussen behandeld en sociale vaardigheden.
zondag 14 juni 2009
Wat heeft Bosnië met mij gedaan
Na deze trip ben ik tot het besluit gekomen dat ik zeker ben van de keuzes die ik heb gemaakt, voor onder andere mijn stage bij Out of Area.
Ook heb ik een leuke uitdaging gevonden wat ik zou kunnen doen bij Out of Area, namelijk onderzoek doen bij vluchtelingen kampen. Dit wil ik doen als ik in Bosnië ben.
Ik ga namelijk eerst 3 maanden stage lopen in Ramici.
Als ik weer in Nederland ben wil ik met de informatie die ik heb projecten opzetten die iets kunnen betekenen voor de vluchtelingenkampen. Ik weet nog niet of dit te realiseren valt, maar het is wel een erg leuke uitdaging om aan te gaan.
Ook heb ik een leuke uitdaging gevonden wat ik zou kunnen doen bij Out of Area, namelijk onderzoek doen bij vluchtelingen kampen. Dit wil ik doen als ik in Bosnië ben.
Ik ga namelijk eerst 3 maanden stage lopen in Ramici.
Als ik weer in Nederland ben wil ik met de informatie die ik heb projecten opzetten die iets kunnen betekenen voor de vluchtelingenkampen. Ik weet nog niet of dit te realiseren valt, maar het is wel een erg leuke uitdaging om aan te gaan.
maandag 8 juni 2009
Buitenland project, in Bosnië dag 6
Dag 6, donderdag
Ik moest s’ochtends om kwart voor 8 Gina wakker maken, want ik zou dan om half 9 een rondleiding krijgen waar ik in september stage zou gaan lopen. Dit was echt heel erg leuk. Vooral de kinderafdeling. 1 kindje probeerde telkens de filter van de sigaretten op te eten. Hier moest dus goed opgelet worden. Buiten waren er een aantal mannen aan het voetballen met een paar jongens die bij de groep van Anita hoorde.
Ik heb bijna alle afdelingen gezien en Gina legde mij uit wat zij daar allemaal deed.
Na deze rondleiding heb ik nog de groep van Anita meegeholpen met schilderen. De groep moest namelijk een gedeelte opknappen. Het zag er heel leuk uit.
En ja, toen gingen we alweer naar het vliegveld. Iedereen pakte zijn spullen en we reden weg van Ramici.
Het vliegtuig vloog weer naar Keulen en vanaf Keulen kwam er een bus uit Nederland ons ophalen.
En toen stonden we opeens weer op Helmond centraal.
Ik moest s’ochtends om kwart voor 8 Gina wakker maken, want ik zou dan om half 9 een rondleiding krijgen waar ik in september stage zou gaan lopen. Dit was echt heel erg leuk. Vooral de kinderafdeling. 1 kindje probeerde telkens de filter van de sigaretten op te eten. Hier moest dus goed opgelet worden. Buiten waren er een aantal mannen aan het voetballen met een paar jongens die bij de groep van Anita hoorde.
Ik heb bijna alle afdelingen gezien en Gina legde mij uit wat zij daar allemaal deed.
Na deze rondleiding heb ik nog de groep van Anita meegeholpen met schilderen. De groep moest namelijk een gedeelte opknappen. Het zag er heel leuk uit.
En ja, toen gingen we alweer naar het vliegveld. Iedereen pakte zijn spullen en we reden weg van Ramici.
Het vliegtuig vloog weer naar Keulen en vanaf Keulen kwam er een bus uit Nederland ons ophalen.
En toen stonden we opeens weer op Helmond centraal.
Buitenland project, in Bosnië dag 5
Dag 5, woensdag
De volgende dag heeft Salem mij wat van kacuni laten zien. S’middags bracht hij ons naar Sarajevo. Daar hebben Saskia, Merel en Liënne wat gewinkeld en wij 2 hebben wat gekletst in de zon. Toen wilde hij ons ook meteen naar Ramici brengen, maar hij wilde dan wel meteen aanrijden omdat hij moe was en de volgende dag weer om 5 uur op moest om te werken. Saskia, Merel en Liënne vonden het wel jammer dat we zo snel weer richting Ramici gingen.
S’avonds in Ramici hebben we bij Gina die daar stage loopt en Alma haar stage begeleider gezeten. Deze avond sliepen we wel gewoon boven. De groep van Anita sliep nu ergens anders.
De volgende dag heeft Salem mij wat van kacuni laten zien. S’middags bracht hij ons naar Sarajevo. Daar hebben Saskia, Merel en Liënne wat gewinkeld en wij 2 hebben wat gekletst in de zon. Toen wilde hij ons ook meteen naar Ramici brengen, maar hij wilde dan wel meteen aanrijden omdat hij moe was en de volgende dag weer om 5 uur op moest om te werken. Saskia, Merel en Liënne vonden het wel jammer dat we zo snel weer richting Ramici gingen.
S’avonds in Ramici hebben we bij Gina die daar stage loopt en Alma haar stage begeleider gezeten. Deze avond sliepen we wel gewoon boven. De groep van Anita sliep nu ergens anders.
Buitenland project, in Bosnië dag 4
Dag 4, dinsdag
Branca zette ons af bij het busstation en ging zelfs met ons mee een kaartje halen. Ook hebben we van haar een boek gekregen over Snaga Zene. We dachten dat de busreis deze keer wat korter zou duren, zo’n 1,5. Maar we zaten weer 3 uur in de bus. Ondertussen kregen we contact met Nina. Nina is een vrouw die wij nog kende van het project wat wij in Kacuni hebben gedaan. Nina zorgde ervoor dat we werden opgehaald met de taxi. De taxi bracht ons eerst naar de basisschool waar zij werkt. Het was erg leuk om haar weer te zien.
Vervolgens bracht de taxi ons naar Luna. Hier hebben we in januari met het project telkens gegeten en s’avonds wat gedronken. Nedzad een man waar we in januari mee samen hebben gewerkt en die nu het jeugdcentrum draaide houd zou naar Luna komen. Hij zou ons dan vertellen of we dan iets zouden kunnen doen/organiseren in het jeugdcentrum wat we daar hebben opgeknapt. Toen we het jeugdcentrum naar binnen wilde gaan zag ik weer iemand die ik heel lang niet had gezien. Saskia, Liënne en Merel vonden het goed als ik met hem mee ging om met hem bij te praten. Ook zag ik zijn zusje weer wat echt een super schatje is.
Toen ik terug kwam in het jeugdcentrum waren ze met een aantal kinderen memorie aan het spelen. De spelletjes die Saskia had meegenomen heeft zij daar gelaten.
Saskia, Liënne en Merel sliepen deze avond bij Layla een meisje waar ze in januari ook bij sliepen. Ik sliep bij Salem en Selma. We hebben s’avonds met z’n 3’en een film gekeken.
Branca zette ons af bij het busstation en ging zelfs met ons mee een kaartje halen. Ook hebben we van haar een boek gekregen over Snaga Zene. We dachten dat de busreis deze keer wat korter zou duren, zo’n 1,5. Maar we zaten weer 3 uur in de bus. Ondertussen kregen we contact met Nina. Nina is een vrouw die wij nog kende van het project wat wij in Kacuni hebben gedaan. Nina zorgde ervoor dat we werden opgehaald met de taxi. De taxi bracht ons eerst naar de basisschool waar zij werkt. Het was erg leuk om haar weer te zien.
Vervolgens bracht de taxi ons naar Luna. Hier hebben we in januari met het project telkens gegeten en s’avonds wat gedronken. Nedzad een man waar we in januari mee samen hebben gewerkt en die nu het jeugdcentrum draaide houd zou naar Luna komen. Hij zou ons dan vertellen of we dan iets zouden kunnen doen/organiseren in het jeugdcentrum wat we daar hebben opgeknapt. Toen we het jeugdcentrum naar binnen wilde gaan zag ik weer iemand die ik heel lang niet had gezien. Saskia, Liënne en Merel vonden het goed als ik met hem mee ging om met hem bij te praten. Ook zag ik zijn zusje weer wat echt een super schatje is.
Toen ik terug kwam in het jeugdcentrum waren ze met een aantal kinderen memorie aan het spelen. De spelletjes die Saskia had meegenomen heeft zij daar gelaten.
Saskia, Liënne en Merel sliepen deze avond bij Layla een meisje waar ze in januari ook bij sliepen. Ik sliep bij Salem en Selma. We hebben s’avonds met z’n 3’en een film gekeken.
Buitenland project, in Bosnië dag 3
Dag 3, maandag
De volgende dag hadden we alles opgeruimd op de kamer van mij en Merel omdat hier les zou worden gegeven aan kinderen van 4 tot 6 jaar.
Na het ontbijt mochten we hier ook mee kijken. Dit was erg leuk, ze kregen verschillende dingen om te doen. Eerst mochten ze van fruit een lieveheersbeestje maken of een boot. Ze kregen rekenen en taal en als laatste zongen de kinderen een aantal liedjes voor ons.
Ook mochten we even binnen kijken in de zaal waar volwassenen een soort van pilates/meditatie kregen.
Hierna mochten we mee rijden met een vrouw die haar ronde ging maken bij de vluchtelingen kampen. Als eerste gingen we naar een vluchtelingen kamp waar deze vrouw een vrouwengroep begeleiden. Elke week hadden ze gesprekken over hoe zij zich voelde, waar ze tegen aanliepen of wat juist goed was gegaan. Iedereen kwam aan het woord. Bij het tweede vluchtelingen kamp zijn we bij een basisschool gaan kijken. Hier hebben we een aantal spulletjes uitgedeeld, de kinderen vonden het erg leuk. Bij het derde vluchtelingen kamp was er weer een vrouwengesprek. Het was best heftig. Deze mensen zitten hier eigenlijk al vanaf de oorlog (15 jaar). En omdat ze geen geld hebben en amper geld krijgen van de overheid kunnen ze ook hier niet weg. Het geld wat ze van de overheid krijgen is zo minimaal dat ze daar alleen hun eten van kunnen kopen. Er werkt ook haast niemand alleen een aantal mannen hebben werk. Als je werk vind bestaat er wel een kans om uit de vluchtelingen kampen te komen, je kunt dan sparen en een huis bouwen. Maar helaas is dit maar voor weinig mensen mogelijk.
Na deze dag hebben we wel normaal eten gekocht en heb ik gekookt. Branca kwam weer langs en vertelde verhalen over de oorlog en over Snaga Zene. Ook hebben we haar een cadeau gedaan wat ze aan de muur kon hangen.
Toen Branca weg ging hebben we nog een drankje gedronken en nog wat nagepraat over de dag.
De volgende dag hadden we alles opgeruimd op de kamer van mij en Merel omdat hier les zou worden gegeven aan kinderen van 4 tot 6 jaar.
Na het ontbijt mochten we hier ook mee kijken. Dit was erg leuk, ze kregen verschillende dingen om te doen. Eerst mochten ze van fruit een lieveheersbeestje maken of een boot. Ze kregen rekenen en taal en als laatste zongen de kinderen een aantal liedjes voor ons.
Ook mochten we even binnen kijken in de zaal waar volwassenen een soort van pilates/meditatie kregen.
Hierna mochten we mee rijden met een vrouw die haar ronde ging maken bij de vluchtelingen kampen. Als eerste gingen we naar een vluchtelingen kamp waar deze vrouw een vrouwengroep begeleiden. Elke week hadden ze gesprekken over hoe zij zich voelde, waar ze tegen aanliepen of wat juist goed was gegaan. Iedereen kwam aan het woord. Bij het tweede vluchtelingen kamp zijn we bij een basisschool gaan kijken. Hier hebben we een aantal spulletjes uitgedeeld, de kinderen vonden het erg leuk. Bij het derde vluchtelingen kamp was er weer een vrouwengesprek. Het was best heftig. Deze mensen zitten hier eigenlijk al vanaf de oorlog (15 jaar). En omdat ze geen geld hebben en amper geld krijgen van de overheid kunnen ze ook hier niet weg. Het geld wat ze van de overheid krijgen is zo minimaal dat ze daar alleen hun eten van kunnen kopen. Er werkt ook haast niemand alleen een aantal mannen hebben werk. Als je werk vind bestaat er wel een kans om uit de vluchtelingen kampen te komen, je kunt dan sparen en een huis bouwen. Maar helaas is dit maar voor weinig mensen mogelijk.
Na deze dag hebben we wel normaal eten gekocht en heb ik gekookt. Branca kwam weer langs en vertelde verhalen over de oorlog en over Snaga Zene. Ook hebben we haar een cadeau gedaan wat ze aan de muur kon hangen.
Toen Branca weg ging hebben we nog een drankje gedronken en nog wat nagepraat over de dag.
Buitenland project, in Bosnië dag 2
Dag 2, zondag
Naar Sarajevo en verder naar Tuzla. Voordat we naar Sarajevo gingen zijn we nog langs een aantal plekken geweest zoals het tunnel museum en waar vroeger de olympische spelen werden gehouden. Hieronder kunt U een aantal foto's ervan zien. Dit was best heftig.
In Sarajevo zijn we eerst wat gaan eten en zijn daarna nog een rondje gelopen. En hebben wat winkeltjes bekeken.
We hebben toen de tram gepakt naar het busstation. En hebben toen meteen onze eerste echte Bosnische boete gekregen. We hadden geen kaartje gekocht. Liënne had nog wel gevraagd waar we uit moesten stappen, maar de tramchauffeur zei niets over een kaartje. Er kwamen 2 controleurs op ons af, eerst begrepen we het niet, maar hebben meteen de boete betaald.
De busreis naar Tulza duurde 3 uur. Ik heb toen een groot gedeelte van mijn boek uitgelezen waar ik mee bezig was. Het boek ging over Sebrenica. En heel toevallig zat er een Bosnische vrouw in de bus die nu in Nederland woont. Ze maakten een praatje met Saskia en Liënne en heeft gezorgd dat een andere vrouw in de bus ons heeft geholpen aan een taxi voor maar 4 euro (het was ongeveer 10 minuten).
We zochten naar het huis Snaga Zene (vrouwen kracht). Deze vonden we niet meteen en toen we aankwamen was er niemand. De buren vroegen of we even bij hun wilde wachten. We kregen te drinken en een rondleiding in hun huis van hun zoon.
Degene die ons binnen liet in het huis, vertelde waar we alles konden vinden en dat Branca de vrouw die ons verder zou helpen rond 10 uur s’avonds langs zou komen.
De buurjongen kwam ons halen en wilde eigenlijk de stad aan ons laten zien, maar we konden niet te lang wegblijven omdat Branca zou komen.
In plaats van avond eten, hebben we chips en drank gekocht. Toen Branca kwam zaten we chips te eten en we kregen meteen te horen dat dit niet gezond was.
Ze vertelde ons dat zij ons wel naar een aantal vluchtelingenkampen kon brengen.
We zijn toen vroeg gaan slapen, we sliepen met 2 op 1 kamer ik sliep samen met Merel en Saskia en Liënne sliepen samen.
Naar Sarajevo en verder naar Tuzla. Voordat we naar Sarajevo gingen zijn we nog langs een aantal plekken geweest zoals het tunnel museum en waar vroeger de olympische spelen werden gehouden. Hieronder kunt U een aantal foto's ervan zien. Dit was best heftig.
In Sarajevo zijn we eerst wat gaan eten en zijn daarna nog een rondje gelopen. En hebben wat winkeltjes bekeken.
We hebben toen de tram gepakt naar het busstation. En hebben toen meteen onze eerste echte Bosnische boete gekregen. We hadden geen kaartje gekocht. Liënne had nog wel gevraagd waar we uit moesten stappen, maar de tramchauffeur zei niets over een kaartje. Er kwamen 2 controleurs op ons af, eerst begrepen we het niet, maar hebben meteen de boete betaald.
De busreis naar Tulza duurde 3 uur. Ik heb toen een groot gedeelte van mijn boek uitgelezen waar ik mee bezig was. Het boek ging over Sebrenica. En heel toevallig zat er een Bosnische vrouw in de bus die nu in Nederland woont. Ze maakten een praatje met Saskia en Liënne en heeft gezorgd dat een andere vrouw in de bus ons heeft geholpen aan een taxi voor maar 4 euro (het was ongeveer 10 minuten).
We zochten naar het huis Snaga Zene (vrouwen kracht). Deze vonden we niet meteen en toen we aankwamen was er niemand. De buren vroegen of we even bij hun wilde wachten. We kregen te drinken en een rondleiding in hun huis van hun zoon.
Degene die ons binnen liet in het huis, vertelde waar we alles konden vinden en dat Branca de vrouw die ons verder zou helpen rond 10 uur s’avonds langs zou komen.
De buurjongen kwam ons halen en wilde eigenlijk de stad aan ons laten zien, maar we konden niet te lang wegblijven omdat Branca zou komen.
In plaats van avond eten, hebben we chips en drank gekocht. Toen Branca kwam zaten we chips te eten en we kregen meteen te horen dat dit niet gezond was.
Ze vertelde ons dat zij ons wel naar een aantal vluchtelingenkampen kon brengen.
We zijn toen vroeg gaan slapen, we sliepen met 2 op 1 kamer ik sliep samen met Merel en Saskia en Liënne sliepen samen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
